توجه: هرگونه نقل مطالب و تصاویر فقط با ذکرنام و آدرس این وبلاگ   مجازمیباشد.

بنی آدم اعضای یک پیکرند !!! ؟؟؟؟ >>>     http://floppy98.blogspot.com/2008/05/blog-post.html

باور نمی کنم , هرگز باور نمی کنم که سالهای سال همچنان زنده ماندنم به طول انجامد !

یک کاری خواهد شد

زیستن مشکل شده است و لحظات چنان به سختی و سنگینی بر من گام می نهند..

و دیر می گذرند...

و احساس می کنم خفه میشوم.. هیچ نمی دانم چرا !؟

اما میدانم کس دیگری به درون من پا گذاشته است و اوست که مرا چنین بی طاقت کرده

احساس می کنم دیگر نمیتوانم درون خودم بگنجم

در خودم بیارامم

از "بودن" خویش بزرگتر شده ام و این جامه برمن تنگی می کند!

این کفش تنگ بیتابی فرار !

عشق آن سفر بزرگ !....

اوه , چه می کشم !!

چه خیال انگیز وجانبخش است

" اینجا نبودن " !

 علی شریعتی ( کویر )

.

همین چند روزه

آن هنگام که تابستان آخرین نفس های به شمارش افتاده بهار در اوج بی رحمی لگد مال می کند

 به مسلخ ت خواهم سپرد....

من ابراهیم ...

تو....

اسماعیل شو !

گوشهایم را به روی هر  ندا ی جبرائیل ...خواهم بست

تا....همچون اسماعیل از مسلخ نرهی ...

چرا ... !؟

چون اوئی که نیاکان گفتند نجار نیست اما.. در و... تخته را...

هم نجار بود و هم ناشی...

هم سنگ من! : هم ن ا سنگ ....م

 اشتباه ها از من ....

دو روئیها از تو ...

توبه کن که اسماعیلت انگاشتم که... تو

دروغ بودی...و

زائیده دروغ ....

...تو

در جزیره  کوچک خواب دریا میدیدی...و من

میان کویر دریا دیدم

هزار بار پله دوم نردبانت شکست....و من

بدون آن

به خدا رسیدم !

و در آن ضیافت دیدم..که تو

نه اسماعیل بودی....

 نه بهار....

 نه... خزان

 نه هم سنگ !

همین چند روزه....

با آخرین نفس های به شمارش افتاده بهار.....

تمامی تورا.....به

مسلخ  خواهم   برد......

 

آّه ....

اسماعیل.... ... .. .  .    .      . م !   

.

کدام تاریخ...

تقویم..؟

جمشید شاه ...

من.. اینجا

نوروز را با آمدن باد...و

فرو ریختن سقف خانه

می فهمم ...

در آخرین خانه تکانی

پدر...

         مادر...

همراه آخرین باد   

در سطل ذباله ای که درست قد خانه شان بود

     مدفون شد !  ند

.

دستهایم را بگیر..

         می ترسم , ازین برهوت .....

   نه!

            رهایم کن !

       از تو , می ترسم 

        من از  تهی شدن  , از پرشدن !

       از رسیدن به تو , از دوریت می ترسم

      من از هجر آغوش تو ,  از غریق لذت شدن 

             از نمردن..در تو

           من از مستی, از هشیاری می ترسم !

          من از کلمات .. از حروف الفبا که هر چه میخواهند میشوند.....!

از ناتوانی شان در نوشتن (من)..نوشتن (تو)....

         از این نقطه ها( ... ) ی  توانا و مبهم 

        من ازمفهو مشان می ترسم !

من از بودن خورشید, از ظلمت نیمه شب!

      از فقر, از غنا

                از بگو مگو ها, از سکوت, از کلمه شدن برروی سطور کاغذ

                من از فراموشی می ترسم 

من از , من! از شهره شدن, از گمنامی, ازنبودن, از بودن

         از مردن ...

       از آزادی, از پرنده... از قفس

           من از زندگی می ترسم!

 

       من از شک, از یقین, گم شدن, پیدا شدن

        از تثبیت !

        فنا شدن

          از آئینه !

             من از اعتراف می ترسم

من از عبور زمستان

   از خست تابستان

          مرگ گل ها در خزان

          من از فراموشی بهار  می ترسم

 

   من از دریا شدن !..جنگل. کوه ودشت و دمن

 از عشق.. از نرسیدن به جنون

      از عمر نوح

    مرگ شقایق

           از تنهائی پروانه

           من از مرگ طبیعت می ترسم 

    من از تکیه کردن به کوه, از بی پناهی, من از آسمان

   از ستاره ها...

          خالق ستاره ها

 من از خدا شدن

می ترسم!

.

چه بزرگ م و نا محدود !

عمری خود را پیمودن و به انتها

     نرسیدن ! ؟

دیروز معلم هندسه دایره را درس داد !

 

.

افسوس که این مزرعه را آب گرفته !! 

 .

عشق  هرگز.....

نمی میرد !

 حتی زیر چکمه شحنه ها*...

دلت همیشه عاشق

    عشقت... جاودان

    و روز جهانی عشق بر دل عاشقت.... مبارک

 

*شحنه ها = سربازان... نظامیان...زور گویان

.

معلم :

            احمد  نقاشی ت کو

    احمد:اجازه آقا ایناهاش 

            اینکه یک برگه سیاهه !

            نه آقا اینجاش کوهه اینم جنگله از اینجام یه رودخونه داره میره اینجا هم یه باغ پر گله

  و اینجا هم یه دریای کوچولوه  رو کوهها هم که برفای آب نشده زمستون پیداست

  تو افق آسمونم که خورشید داره غروب میکنه...

  احمق ! تا حالا کی برف سیاه بوده ! کی کوه و دریا و خورشید و غروب سیاه بودن!

   کی باغ و گل رود خونه سیاه بوده ! کی جنگل سیاه بوده ! خدا این رنگهای به این ا

   زیبائی رابرای تو و امثال توی نفهم خلق کرده !

  : بگو بینم کدوم گوری بودی دیر اومدی ؟

آقا اجازه :پدر و مادر و خواهر و برادرمون نبودن کسی نبود بیدارمون کنه خوابمون برد.

     کجا بودن ؟ چرا تنهات گذاشتن !

آقا اجازه:دیروز رفته بودیم خرید مادر و خواهرمونا گگرفتن برردن دادگاهی ککنن شلاق بزنن.

چرا ؟

آقا اجازه...آقا اجججااازززه...چووون

روسری ماددرمممون رنگ برف بود....چوون

شلوارر خخواهرممون رننگگ غرروب ببود ...چوون

مانتوی مامانمون رنگ دریا بودد ...چووون

کیف خواهرمون رررننگگ جننگگل بوود...چچچون

قلب مماادرمون ق ققد دریااا ببوود .....چوننن

چششم خخواهرممون رننگ آآسمون ببود...چچوونن

دل خخواهررممون به پپاکی روودخخونه بوودد....چووون

عروسسک خواهرررمون رننگ خورششید بوود..چچچ

:بابات کجاست ؟

اون آقاهه گفته بابا واسشون ممانتو روسرری و کففش سسیاه ببره به جای اون لباسسای

 احمقانه بپوشن تا آززاد شون کنن.

:داداشت ؟

دو ماه پیش صدا پخش ماشین بلند بوده بردن پارکینگ امروز قرار بوده بره ماشینو بگیره .

:میرفتی پیش همسایه ها یا میگفتی بیدارت کنن.

همسایمون نیستن آخه مداحه تو این مدت تو خیابون مداحی کرده راه بندون 

درست کرده  تشویقی با خونواده بردنشون  سفر زیارتی !

 

.پ.ن۱- علت کمیابی داروهای سرگیجه مشخص شد.

پ.ن۲- تیتر اول روزنامه های امروز صبح تهران ( بد حجابی عامل تاخیر دا نش آ موزان نوبت صبح کشور)

پ.ن ۳ پوشیدن لباس غیر سیاه احمقانه است.

پ.ن ۴- استفاده از رنگ سیاه نشا نه حماقت است.

پ.ن.۵- بک گرا ند پوچستان سیا ه است.

پ.ن.۶- پیشنهاد میشود با معضل بد حجابی (بد رنگی)  برخورد فرهنگی شود بطور مثال چنا نچه ار هم اکنون تولید رنگ به   جز سیاه در کارخانه های رنگ سازی متوقف شود بی گمان کارخانه های وابسته اجبارا تولیدات خود را تک رنگ خواهند ساخت و خواه ناخواه نسل بعدی دچارا ین معظل نخواهد بود.

.

باور نمی کنی...!

از دفتر سیاه مشق خاطره هایم.

                                 زندگی

چند برگی بیشتر

باقی نمانده است

 

و شمع.....

واپسین لحظه های

 سوختن را...

جان می کند...! هنوز

باور نمی کنی....!

همه گلهای باغ را

از درد دوریت

یکجا....

به گلچین فروختم.

 

باور نمی کنی....!

باور نمی کنی ؟

بر جای جای شاخه ها...ی

     درختان

 این باغ خزان زده

 از ترس نشستن حتی

      یک پرنده...

 

 متر سک نشانده ام...!

 

 .

دیشب.....

پاره های اذان را به هم چسباندم

           تا سحرگاهان...

 ندای موذن

 

  تو را قافیه داد....

و من....

در پستو خانه دل

تو را اقتدا کرد م

در هر رکوع...هزار بار

 به سجده افتادمت.

 

  هر قیام نگاهت

   قیامتی 

   برای هر نظر

   به کعبه چشمانت

دیدم...!

ثواب طوافی نوشته اند

قنوت عشق

دور چندم طواف

مقبول ........

می افتد...!

 

.

عاقبت از این دیار رخت بر بستم ....

تنها !..... با جامه دانی

بس سنگین!

گام ها کوتاه ....

نا توان....پر امید

 

   همه چیز را برداشتم ؟

اصالت  ؟

        شرافت  ؟

جای پای عشق ...!؟

و کوه خاطرات را...

که تمامی جامه دان را پر کرده!

 

آن دور درست ها...

پشت این کویر...

می بینم آبادانی ... و

فردا های سبز را.....

 

باید از  این گودال بگذرم...

بعد این   همه جا هموار است...و

  راه آسان

با این بار سنگین!

 نکند جامه دان بیفتد و هستیم را باد پراکنده این کویر کند.!

نه...

خواهم پرید!!

از این کویر......خواهم گریخت

فردا آغوش تو مامن جاویدان من خواهد شد...

فقط یک پرش

نه چندان سخت

و تو......

 

هم اکنون

آوخ ...

جامه دان ماند...و من

داخل گودال...

برای چه بر من خاک میریزید ...!

 

اینجا گور است !؟

 

 

آه... فرداهای سبز !

 

.

.

بابا با اسب رفت ...

بابا با یک سبد عشق رفت ...

                      بابا با عصا آمد ...!

                      بابا با بیابان آمد...!

                      بابا بی نان آمد...!

   هر آنکس که دندان دهد نان دهد

                 بابا دندان دارد ......اما

                                               نان ندارد .....!

 چه کسی مرا بیدار کرد ... مگر سوگواری مرگ  بهار و همهمه خزان تماشاییست ؟

    به خدا سوگند باغبان اینان که اینگونه بی رحمانه می روبی شان پاره پاره پیکر بهار  ند که

    گلبرگ گلبرگ شان پیام رسان عشقی بوده اند ... از عاشقی به معشوق که امروز اینچنین

    خوار و بی مقدار شان می کنی !!!

    آهای رفتگر اینچنین شلاق جاروی ت را بر ... برگ برگ دامن بهار فرو میفکن ..!!!

    وای وای ت باد شبگرد برای دمی رهایی از سرما شعله بر جان یادگاران بهار مینداز !!

   به خالق بهار... به خالق عشق قسم برگ برگ این آ تشی که افروخته ای عمری دلی

   را در آتش عشقی میسوزانده است !!

   ای مردم... ای سست عهد ترین مخلوقات... ای عهد شکننده ترینان ننگتان باد ..

   ای  سوزانندگان عشق.... آتش  نصیبتان و  ای فراموش کنندگان  فراموشی ابدی.. یار

   ابدیتان باد....

   بهار من ...

    دوباره خواهم خوابید و خواب تو را خواهم دید ....

                                              خواب

                                               آن روز ها .... آن شب ها

                                               سفر ها ...نان و کباب ...

                                               قهر ها و آشتی ها.....

       به یاد روزهایی که برگ های زرد را لگد نمی کردند...

                                               و گلبرگ ها را نمی سوزاندند.

       و به یاد برفهای آن جاده پیچ درپیچ

                               آن کلبه یخ زده

                        آن همه دلهره .....کنار آن سینی آتش ...

                        گرم تر از دستهایت و سرد تر از آ غوشت ....

دوباره خواهم خوابید .... و

سوگند به عشقت

و خودت !

جز با نوازش سر انگشتان بهاری تو هرگز بیدار نخواهم شد.

  نازنین دل شکسته ام ....

 پلک هایم چه سنگین میشوند ....!!

باید تو را در خواب ببینم هر چند میدانی بازدم یکی دم دیگریست....!

می بینی فاصله را.... !؟  

 

پلک هایم 

 چه  سنگ ی   ن  

  م   ی  ...... 

.