تبليغاتX
پوچ . س .. ت ... ا .... ن
همه از مرگ میترسند ....... من از این زندگی سمج ...... (صادق هدایت)زنده یاد

 

 

توجه: هرگونه نقل مطالب و تصاویر فقط با ذکرنام و آدرس این وبلاگ   مجازمیباشد.

بنی آدم اعضای یک پیکرند !!! ؟؟؟؟ >>>     http://floppy98.blogspot.com/2008/05/blog-post.html

+ نوشته شده در  جمعه سی و یکم خرداد 1387ساعت 4:44  توسط سپهر | 
 

                  

باور نمی کنم , هرگز باور نمی کنم که سالهای سال همچنان زنده ماندنم به طول انجامد !

یک کاری خواهد شد

زیستن مشکل شده است و لحظات چنان به سختی و سنگینی بر من گام می نهند..

و دیر می گذرند...

و احساس می کنم خفه میشوم.. هیچ نمی دانم چرا !؟

اما میدانم کس دیگری به درون من پا گذاشته است و اوست که مرا چنین بی طاقت کرده

احساس می کنم دیگر نمیتوانم درون خودم بگنجم

در خودم بیارامم

از "بودن" خویش بزرگتر شده ام و این جامه برمن تنگی می کند!

این کفش تنگ بیتابی فرار !

عشق آن سفر بزرگ !....

اوه , چه می کشم !!

چه خیال انگیز وجانبخش است

" اینجا نبودن " !

 علی شریعتی ( کویر )

.

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و نهم خرداد 1387ساعت 7:7  توسط سپهر | 
 

همین چند روزه

آن هنگام که تابستان آخرین نفس های به شمارش افتاده بهار در اوج بی رحمی لگد مال می کند

 به مسلخ ت خواهم سپرد....

من ابراهیم ...

تو....

اسماعیل شو !

گوشهایم را به روی هر  ندا ی جبرائیل ...خواهم بست

تا....همچون اسماعیل از مسلخ نرهی ...

چرا ... !؟

چون اوئی که نیاکان گفتند نجار نیست اما.. در و... تخته را...

هم نجار بود و هم ناشی...

هم سنگ من! : هم ن ا سنگ ....م

 اشتباه ها از من ....

دو روئیها از تو ...

توبه کن که اسماعیلت انگاشتم که... تو

دروغ بودی...و

زائیده دروغ ....

...تو

در جزیره  کوچک خواب دریا میدیدی...و من

میان کویر دریا دیدم

هزار بار پله دوم نردبانت شکست....و من

بدون آن

به خدا رسیدم !

و در آن ضیافت دیدم..که تو

نه اسماعیل بودی....

 نه بهار....

 نه... خزان

 نه هم سنگ !

همین چند روزه....

با آخرین نفس های به شمارش افتاده بهار.....

تمامی تورا.....به

مسلخ  خواهم   برد......

 

آّه ....

اسماعیل.... ... .. .  .    .      . م !   

.

+ نوشته شده در  چهارشنبه هشتم خرداد 1387ساعت 14:14  توسط سپهر | 
 

کدام تاریخ...

تقویم..؟

جمشید شاه ...

       

من.. اینجا

نوروز را با آمدن باد...و

فرو ریختن سقف خانه

می فهمم ...

در آخرین خانه تکانی

پدر...

         مادر...

همراه آخرین باد   

در سطل ذباله ای که درست قد خانه شان بود

     مدفون شد !  ند

.

+ نوشته شده در  پنجشنبه یکم فروردین 1387ساعت 4:4  توسط سپهر | 
 

  دور شو....

      دور تر !

 تو که پوسیدنم را نظاره کردی

حال ببین....تکیدنم را

و

آوارشدن م  را روی من !

 

کمی دور تر ... برو

 تا زبانه های آتشی که بر جانم انداختی

   دامنت را نگیرد !

         ببین چگونه بدون هر گونه اعتراض

    میسوزم ...اما

      ن می سازم !

    ببین لبخند را میان این همه آتش

    به یاد آن درخت سیب

    فنجان چای

    گلیم کهنه .... آن همه گناه

    روی لبهای گر  گرفته ام رقاصی میکند !

     هنوز ...

 

        گناه  من بود ...

پاسخ تمنای لبانت ...

پاسخ ندادن ش....هم

 میروم 

 خاکستری را که درونش مدفون شده ام

    بر باد ش دهم

و بعد  من

اگر کسی سراغ خانه مرا گرفت

      بگو  به چشمان تو

 دمی...

نظر بیفکند !

.

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و یکم اسفند 1386ساعت 0:0  توسط سپهر | 
 

دستهایم را بگیر..

         می ترسم , ازین برهوت .....

   نه!

            رهایم کن !

       از تو , می ترسم 

        من از  تهی شدن  , از پرشدن !

       از رسیدن به تو , از دوریت می ترسم

      من از هجر آغوش تو ,  از غریق لذت شدن 

             از نمردن..در تو

           من از مستی, از هشیاری می ترسم !

   

          من از کلمات .. از حروف الفبا که هر چه میخواهند میشوند.....!

از ناتوانی شان در نوشتن (من)..نوشتن (تو)....

         از این نقطه ها( ... ) ی  توانا و مبهم 

        من ازمفهو مشان می ترسم !

                         

من از بودن خورشید, از ظلمت نیمه شب!

      از فقر, از غنا

                از بگو مگو ها, از سکوت, از کلمه شدن برروی سطور کاغذ

                من از فراموشی می ترسم 

من از , من! از شهره شدن, از گمنامی, ازنبودن, از بودن

         از مردن ...

       از آزادی, از پرنده... از قفس

           من از زندگی می ترسم!

 

       من از شک, از یقین, گم شدن, پیدا شدن

        از تثبیت !

        فنا شدن

          از آئینه !

             من از اعتراف می ترسم

من از عبور زمستان

   از خست تابستان

          مرگ گل ها در خزان

          من از فراموشی بهار  می ترسم

 

   من از دریا شدن !..جنگل. کوه ودشت و دمن

 از عشق.. از نرسیدن به جنون

      از عمر نوح

    مرگ شقایق

           از تنهائی پروانه

           من از مرگ طبیعت می ترسم 

    من از تکیه کردن به کوه, از بی پناهی, من از آسمان

   از ستاره ها...

          خالق ستاره ها

 من از خدا شدن

می ترسم!

.

+ نوشته شده در  جمعه دهم اسفند 1386ساعت 1:1  توسط سپهر | 

 

 

چه بزرگ م و نا محدود !

عمری خود را پیمودن و به انتها

     نرسیدن ! ؟

 

دیروز معلم هندسه دایره را درس داد !

 

.

+ نوشته شده در  چهارشنبه هشتم اسفند 1386ساعت 4:44  توسط سپهر | 
 

افسوس که این مزرعه را آب گرفته !! 

                       

 .

+ نوشته شده در  چهارشنبه یکم اسفند 1386ساعت 5:5  توسط سپهر | 
 

عشق  هرگز.....

نمی میرد !

 حتی زیر چکمه شحنه ها*...

دلت همیشه عاشق

    عشقت... جاودان

    و روز جهانی عشق بر دل عاشقت.... مبارک

 

*شحنه ها = سربازان... نظامیان...زور گویان

.

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و سوم بهمن 1386ساعت 6:6  توسط سپهر | 
 

معلم :

            احمد  نقاشی ت کو

    احمد:اجازه آقا ایناهاش 

            اینکه یک برگه سیاهه !

            نه آقا اینجاش کوهه اینم جنگله از اینجام یه رودخونه داره میره اینجا هم یه باغ پر گله

  و اینجا هم یه دریای کوچولوه  رو کوهها هم که برفای آب نشده زمستون پیداست

  تو افق آسمونم که خورشید داره غروب میکنه...

  احمق ! تا حالا کی برف سیاه بوده ! کی کوه و دریا و خورشید و غروب سیاه بودن!

   کی باغ و گل رود خونه سیاه بوده ! کی جنگل سیاه بوده ! خدا این رنگهای به این ا

   زیبائی رابرای تو و امثال توی نفهم خلق کرده !

  : بگو بینم کدوم گوری بودی دیر اومدی ؟

آقا اجازه :پدر و مادر و خواهر و برادرمون نبودن کسی نبود بیدارمون کنه خوابمون برد.

     کجا بودن ؟ چرا تنهات گذاشتن !

آقا اجازه:دیروز رفته بودیم خرید مادر و خواهرمونا گگرفتن برردن دادگاهی ککنن شلاق بزنن.

چرا ؟

آقا اجازه...آقا اجججااازززه...چووون

روسری ماددرمممون رنگ برف بود....چوون

شلوارر خخواهرممون رننگگ غرروب ببود ...چوون

مانتوی مامانمون رنگ دریا بودد ...چووون

کیف خواهرمون رررننگگ جننگگل بوود...چچچون

قلب مماادرمون ق ققد دریااا ببوود .....چوننن

چششم خخواهرممون رننگ آآسمون ببود...چچوونن

دل خخواهررممون به پپاکی روودخخونه بوودد....چووون

عروسسک خواهرررمون رننگ خورششید بوود..چچچ

:بابات کجاست ؟

اون آقاهه گفته بابا واسشون ممانتو روسرری و کففش سسیاه ببره به جای اون لباسسای

 احمقانه بپوشن تا آززاد شون کنن.

:داداشت ؟

دو ماه پیش صدا پخش ماشین بلند بوده بردن پارکینگ امروز قرار بوده بره ماشینو بگیره .

:میرفتی پیش همسایه ها یا میگفتی بیدارت کنن.

همسایمون نیستن آخه مداحه تو این مدت تو خیابون مداحی کرده راه بندون 

درست کرده  تشویقی با خونواده بردنشون  سفر زیارتی !

 

.پ.ن۱- علت کمیابی داروهای سرگیجه مشخص شد.

پ.ن۲- تیتر اول روزنامه های امروز صبح تهران ( بد حجابی عامل تاخیر دا نش آ موزان نوبت صبح کشور)

پ.ن ۳ پوشیدن لباس غیر سیاه احمقانه است.

پ.ن ۴- استفاده از رنگ سیاه نشا نه حماقت است.

پ.ن.۵- بک گرا ند پوچستان سیا ه است.

پ.ن.۶- پیشنهاد میشود با معضل بد حجابی (بد رنگی)  برخورد فرهنگی شود بطور مثال چنا نچه ار هم اکنون تولید رنگ به   جز سیاه در کارخانه های رنگ سازی متوقف شود بی گمان کارخانه های وابسته اجبارا تولیدات خود را تک رنگ خواهند ساخت و خواه ناخواه نسل بعدی دچارا ین معظل نخواهد بود.

.

+ نوشته شده در  سه شنبه شانزدهم بهمن 1386ساعت 17:17  توسط سپهر | 
 

باور نمی کنی...!

از دفتر سیاه مشق خاطره هایم.

                                 زندگی

چند برگی بیشتر

باقی نمانده است

 

و شمع.....

واپسین لحظه های

 سوختن را...

جان می کند...! هنوز

 

باور نمی کنی....!

همه گلهای باغ را

از درد دوریت

یکجا....

به گلچین فروختم.

 

باور نمی کنی....!

باور نمی کنی ؟

بر جای جای شاخه ها...ی

     درختان

 این باغ خزان زده

 از ترس نشستن حتی

      یک پرنده...

 

 متر سک نشانده ام...!

 

 .

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم بهمن 1386ساعت 11:11  توسط سپهر | 
 

دیشب.....

پاره های اذان را به هم چسباندم

           تا سحرگاهان...

 ندای موذن

 

  تو را قافیه داد....

و من....

در پستو خانه دل

تو را اقتدا کرد م

در هر رکوع...هزار بار

 به سجده افتادمت.

 

  هر قیام نگاهت

   قیامتی 

   برای هر نظر

   به کعبه چشمانت

دیدم...!

ثواب طوافی نوشته اند

قنوت عشق

دور چندم طواف

مقبول ........

می افتد...!

 

.

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم دی 1386ساعت 17:17  توسط سپهر | 
 

عاقبت از این دیار رخت بر بستم ....

تنها !..... با جامه دانی

بس سنگین!

گام ها کوتاه ....

نا توان....پر امید

 

   همه چیز را برداشتم ؟

اصالت  ؟

        شرافت  ؟

جای پای عشق ...!؟

و کوه خاطرات را...

که تمامی جامه دان را پر کرده!

 

آن دور درست ها...

پشت این کویر...

می بینم آبادانی ... و

فردا های سبز را.....

 

باید از  این گودال بگذرم...

بعد این   همه جا هموار است...و

  راه آسان

با این بار سنگین!

 نکند جامه دان بیفتد و هستیم را باد پراکنده این کویر کند.!

نه...

خواهم پرید!!

از این کویر......خواهم گریخت

فردا آغوش تو مامن جاویدان من خواهد شد...

 

فقط یک پرش

نه چندان سخت

و تو......

 

هم اکنون

آوخ ...

جامه دان ماند...و من

داخل گودال...

برای چه بر من خاک میریزید ...!

 

اینجا گور است !؟

 

 

آه... فرداهای سبز !

 

.

 

+ نوشته شده در  یکشنبه شانزدهم دی 1386ساعت 23:23  توسط سپهر | 
 

 

.

بابا با اسب رفت ...

بابا با یک سبد عشق رفت ...

              

                      بابا با عصا آمد ...!

                      بابا با بیابان آمد...!

                      بابا بی نان آمد...!

 

   هر آنکس که دندان دهد نان دهد

 

                 بابا دندان دارد ......اما

                                       

                                               نان ندارد .....!

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و پنجم آذر 1386ساعت 23:23  توسط سپهر | 
 

 

 چه کسی مرا بیدار کرد ... مگر سوگواری مرگ  بهار و همهمه خزان تماشاییست ؟

    به خدا سوگند باغبان اینان که اینگونه بی رحمانه می روبی شان پاره پاره پیکر بهار  ند که

    گلبرگ گلبرگ شان پیام رسان عشقی بوده اند ... از عاشقی به معشوق که امروز اینچنین

    خوار و بی مقدار شان می کنی !!!

    آهای رفتگر اینچنین شلاق جاروی ت را بر ... برگ برگ دامن بهار فرو میفکن ..!!!

    وای وای ت باد شبگرد برای دمی رهایی از سرما شعله بر جان یادگاران بهار مینداز !!

   به خالق بهار... به خالق عشق قسم برگ برگ این آ تشی که افروخته ای عمری دلی

   را در آتش عشقی میسوزانده است !!

   ای مردم... ای سست عهد ترین مخلوقات... ای عهد شکننده ترینان ننگتان باد ..

   ای  سوزانندگان عشق.... آتش  نصیبتان و  ای فراموش کنندگان  فراموشی ابدی.. یار

   ابدیتان باد....

   بهار من ...

    دوباره خواهم خوابید و خواب تو را خواهم دید ....

                                              خواب

                                               آن روز ها .... آن شب ها

                                               سفر ها ...نان و کباب ...

                                               قهر ها و آشتی ها.....

       به یاد روزهایی که برگ های زرد را لگد نمی کردند...

                                               و گلبرگ ها را نمی سوزاندند.

       و به یاد برفهای آن جاده پیچ درپیچ

                               آن کلبه یخ زده

                        آن همه دلهره .....کنار آن سینی آتش ...

                        گرم تر از دستهایت و سرد تر از آ غوشت ....

 

دوباره خواهم خوابید .... و

سوگند به عشقت

و خودت !

جز با نوازش سر انگشتان بهاری تو هرگز بیدار نخواهم شد.

  نازنین دل شکسته ام ....

 

 پلک هایم چه سنگین میشوند ....!!

باید تو را در خواب ببینم هر چند میدانی بازدم یکی دم دیگریست....!

می بینی فاصله را.... !؟  

 

پلک هایم 

 چه  سنگ ی   ن  

  م   ی  ...... 

+ نوشته شده در  پنجشنبه پانزدهم آذر 1386ساعت 22:22  توسط سپهر | 
 
صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو
آنسوی کهکشانها ( وبلاگ دیگر )
درباره وبلاگ


خواهر کوچکم از من پرسيد..!

پنج وارونه چه معنا دارد..

من به او خنديدم

گفت ديروز خودم ديدم که

پسر همسايه ...

پنج وارون به مينو ميداد.

آنقدر خنده برم داشت که ...

طفلک ترسيد.

بغلش کردم وبوسيدم و

....با خود گفتم

بعدها.... وقتي غم

سقف کوتاه دلت را خم کرد

بي گمان ميفهمي...

پنج وارون چه معنا دارد.

.


پیوندهای روزانه
محمود کیانوش (شعر جهانی)
صادق هدایت
علی سید صالحی
حسین پناهی
فروغ فرخزاد
احمد شاملو
آرشیو پیوندهای روزانه
نوشته های پیشین
خرداد 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
دی 1385
آبان 1385
مهر 1385
شهریور 1385
مرداد 1385
تیر 1385
خرداد 1385
اردیبهشت 1385
فروردین 1385
اسفند 1384
بهمن 1384
دی 1384
آذر 1384
آبان 1384
مهر 1384
شهریور 1384
مرداد 1384
آرشیو موضوعی
زنگ انشا’
گمنام
کوتاه و تلخ
لحظه ای دیگر
ماه عسل
عشق دروغین
زندگی زیباست ؟
نیمه شعبان
شمع های خاموش
بیا ز سنگ بپرسیم
رمضان
نگاه دخترک
خاطره
در پستو خانه دل
تساوی
نوش دارو
قدر
رقص مرگ
با خاطرات
ریشه در خاک قفس ماند
آخرین نفس
تاریخ
برای تو
خانه ام کجاست
در هوای این ایام
آی...انسان
دنیای من
عهد
در سوگ معشوق
نمی شود
پشت دیوار های انسانیت
امتحان املا’
قرن بیست ویکم
پشت چراغ قرمز
پرواز
تولد من
زنگ فقر
یادگار...ی
مادر
زندگی
رهائی
سال گشت
مدادهای رنگی من
ثبت نام
فصل هیچکس
بهار من
اسیر
پشت پرچین باغ همسایه
بیدادگاه
دریا
برهنه شو
نوروز
در انتظار تو
رزق
هجرت
عبادت
تنهائی
زنگ نقاشی
ولنتاین - سپندارمزگان
نسل سوخته
خود خواه
تهی !
گناه
پیوندها
---<( آن سوی کهکشان ها )>---
حسین پناهی
تا ابدیت جاری
از خاموشی ها تا فراموشی ها
بن بست تنهائی
نرگسی
هیچ نامه
هبوط
تازه های ادبی
غربت دل من
آوای بوتیمار
دخترک اوریجینال
عشق ممنوع
کارو
دوران
هجران
سابه تنها
معرفت نامه
مهسا
نیمه ماه
دست نوشته های یک بیمار روانی
دختری بنام شعر
برزخ تنها ئی
 

 RSS

POWERED BY
BLOGFA.COM

 

hit counter