پانزده سال ..؟ نه نه ..پانزده قرن؟...نه.. پانزده هزار سال پیش بود که او را در یک چنین دیشبی از دست دادم .....شب تولدش را و شب پروازش را ...در یک شب آزمود.!!!! در چنین دیشبی دیده به دنیای نامرادیها بر گشود و در جنین دیشبی در زیر خیمه ای که برای جشن شروع زندگی مشترکش بر پا کرده بودند با اراده ای آهنین از دنیای کثیف ما رخت سفر بر بست و همگان را در زیر همان خیمه به عزا نشاند .... و مرا .......

دیشب تمامی لحظات را تا صبحگاهان با او گذراندم...بر مزارش گل نشاندم ... چراغان کردم وبا یک چشم بر تولدش لبخند و با دیگر چشم تا طلوع خورشید در عزایش گریستم...

صبح هنگام بازگشت جعبه های خالی شیرینی....لیوانهای شربت ...گلهای پژمرده و له شده زیر دست وپا و لاستیک اتومبیل ها در خیابانها..پیاده روها ..باغچه های شهر خود نمائی میکردند..و من شعری از شادروان مهدی سهیلی را بطور ناقص زمزمه میکردم ومیگر.............

شب میلاد تو ای یار ..مرا......شب غمگینی بود ...........

دوستانت ...همه شاد ...عاشقانت همه جمع .... لیک در جمع عزیزان تو نبودی ....افسوس..!!

همه جا پرتو لرزنده شمع ....همه جا غرق سرور .....خانه در گل مستور ...!!!!!

لیک در جمع عزیزان تو نبودی ....افسوس......

شمع هم چون دل من گریان بود .... وکسی آگه از این راز نبود ..!!!!۱

لیک ای معنی  عشق ......اشک دلداده کجا.......؟!!!!! گریه شمع کجا.....؟

من کجا با دل تنگ.....!!! شادی جمع کجا....!!!؟؟

کاش میدانستی ..شب میلاد عزیزت ..ای یار.....

من به اندازه چشم همه مردم شهر ....گر یه کردم در خویش .........

گریه ام بدرقه راهت باد.......

شب میلاد تو من بودم و.....اشک....

شب میلاد تو من بودم و .......آه......

من که از اشک غریبانه چو دریا بودم .... آه ای معنی عشق......

تو ندانی که......چه......تنها......بودم............؟؟؟؟؟

.

تا به حال از گلی پژمرده سراغی گرفته ای ...؟

با بوته ای سرما زده همنشینی کرده ای ....؟

به عیادت گل حسرت رفته ای .....؟

بوسه ای بر گلبرگهای گل انتظار نشانده ای ....؟

تا به حال در گورستان پائیز بوته لرزانی را در آغوش گرفته ای........ ؟ قلبت را بر خارش فشرده ای ......؟ با خون گرمت آبیاریش کرده ای......؟ و با گرمای وجودت معشوق را  به گل نشانده ای....!!!!؟؟؟؟

 تو هم مثل ما انسانها هزار رنگی و عاشق رنگ ...کنار گلی خوشرنگ می نشینی.. آواز ریا سر میدهی گل دلداده را رها میکنی .... می پژمرانی .....تمامی عمر کوتاهش را به انتظارت می نشانی ...و هوسبازانه به خلوت گلی دیگر می گریزی.......... !!!!!

دوران سختی به پایان رسیده بود..سالهای تحمل... رنج و بد بختی برای رسیدن به هم سپری شده بود....وای که چه زندگی شیرین شده...او دیگر از من بود و من هم....همانطور که درکرانه دریا به دنبالش میدویدم...... گیسوان جادوئیش نسیم را به تحسین وادار ساخته بود...تماشای ساقهای خوش تراشش فریاد های مستانه ام را صد چندان کرده بود.....وای چه شیرین بود در آغوش کشیدنش....بسیار شیرینتر از تصوراتم...... آی... تمامی انسانها ببینید که معبودم کنار منست.... آی لحظه ها....روزها...سالهای سیاه و سرد..دیگر شما را از خاطرم خواهم زدود... ای اسمان..ای زمین...ای.....

دستی به شانه ام خورد.. سرم را از روی مزارش برداشتم.....نگهبان گورستان گفت : پسرم شب هنگام ماندن در گورستان خوبیت ندارد ......

.

احساس....

میگویند شیشه احساس ندارد...نمیخندد...نمیگرید....اما وقتی بر روی شیشه بخار گرفته ای نوشتم دوستت دارم..آرام..آرام گریست....

اشک یا گریه...؟

تو گفتی گریه دو نقطه دارد...من گفتم سه نقطه...و هر دو راست میگفتیم...!!! من اشکهای تو را میدیدم...تو گریه های مرا..... 

حکایت......

حکیمی را بر بالین بیماری فرود آوردند...سخت عاشق....!!!!!!!حکیم گفت : دردت چیست..؟ بیمار ناله برآورد: عاشقی....حکیم گفت : معشوق میداند..؟ گفت آری......حکیم گفت :از چه به او گفتی..؟ گفت نگفتم... هنگام دیدار ..رنگ از رخسار پرید....پاهایم لرزید.....نگاه پرده از راز نهانم بر گرفت......!!! حکیم نسخه ای پیچید که: پاهایش را ببرید...پوست از رخسارش برکنید و چشمانش را از کاسه برون آرید..که سزای ابراز عشق جز این مباشد.

چه دیر آمدی........

تو آن هنگام آمدی........

 که..... چشمانم : آنقدر در فراقت اشک  ریخته بودند که اشکی برای از شوق گربستن نداشتند..

که...... موهایم : در انتظارت جو لانگاه غبار سربی اندوه  گشته و رنگ باخته اند.......... 

که...... چهره ام : پر از چین و شکن شده و از همنشینی با گونه های بهاریت شرمساری میکند..

که...... لبهایم : حرارت تنفسهای سوزانت را نمی فهمند..............

که ..... بازوانم : توان در آغوش فشرد نت را فراموش کرده اند...............

که ..... قلبم یارای آنچنان تپیدن ها را از دست داده است...........

که ..... پاهایم  بار سفر بر بسته اند و راهی دیاری بی باز گشت شده اند........

                                                                                     چه دیر آمدی .......!!!!!؟؟؟؟؟