یادته ....؟

 اون روزیکه اومدم لب حوض اون خونه قدیمی تون آب بخورم....... آب حوض پائئین بود ...تو نشسته بودی توی  ایوون موهاتو ...شونه میکردی...... یادته .؟ 

هر دفه خم میشدم آب بخورم...سر میخوردم که بیفتم توی حوض .........تو نگران من بودی ....من تا اون روز نگرانی توی چشم آدما ندیده بودم.... یادمه!

..پاشدی.... توی یه ظرف بزرگ.. که درست قد خودم بود ....آب آوردی .....؟.....؟ من ازت میترسیدم ....اما تشنگیم امونم نمیداد ... اومدم رو پات نشستم.. آب و  خوردم....یادته ...؟

یادته وقتی دیدی بالم شکسته ..... گریه کردی... !!!

 من تا اون روز ... گریه آدمهارو ندیده بودم.......یادمه!

..... من از ادما میترسیدم ..آخه... اونیکه باله منو شکسته بود شکل تو بود....... اما میخندید.... یادمه...!

 بالمو مرحم گذاشتی... منو خوابوندی...تو طاقچهء اتاقت........... یادته ..؟

یه روز.... از مدزسه برگشته بودی ... منو دیدی تو قفس...... قفسو شکستیو ... هی گریه کردی......یادته..؟

اما اون روز .... وای از اون روز که منو گذاشتی رو شاخه گل گفتی برو...... گفتی بپر ....!!! یادمه کز کردمو گریه میکردم .... یادته..؟ 

تو به من میگفتی که ..من یه پرندم .... جای من اون بالاها ..روی درختا ...  توی آسمون آبی........ ...اما من تو چشمای آبی تو خونه گذاشتم.... یادمه!

پر پروازمو بستی .... 

 تو دل منو شکستی ....

تو خودت یه روز پریدی !!

مگه تو........ریختن پرهامو ندیدی..!؟؟

حالا تنهاو غریبم..... 

     غم عشق تو نصیبم...

   توی طاقچـــه اتاقت ...

  با نبودنت.............. میمیرم

.

دلم گرفته است ....

هر لحظه فرو میریزد......

چشمانم سیاهی میرود.....

قلم بین انگشتان لرزانم رقص مرگ را مرور میکند.......

دواتم خالیست.....

دفتر خاطراتم به انتها رسیده.......

ورق بزنم ؟؟

اگز برگ آخر باشد !؟

خطوط صفحه چون جاده هایی پیچ در پیچ نگاههای بی فروغ .. اما مشتاقم را  تا افق بدنبال میکشند..

کدامین است جاده ای که مـرا به او میرسا نـــد ؟

بار ها در راه بودم.... در میانه راه ...و شاید بیشتر !... نزدیک رسیدن بودم که
بازگشتم ............... نه
باز گردانده شدم..................اما

تردید ندارم ..... دوباره خواهم رفت.

مگر نه اینست  سالها در کتابها خواندیم......

خواستن ..توانستن است.

جاده ... هر لحظه مرا نجوا میکند ....

و من غرق خواستنم ...

هزاران غروب را بر دیوار ماتمکده ام شمارش کرده ام

مگر آخرین عدد چند است ..... که

دیگر دیوار هم جائی برای خط کشیدن ....

نشانم نمی دهد ...!

 

 آهسته از پس دیوار....

صدائی منتظر مرا میخواند ....

باید صدای قلبم.. صدای نفسهایم ...خاموش شود .....

......حالا بهتر میشنوم

دفتر خاطراتم به انتها رسیده است....

و....من

تردید ندارم ...........

 رقص مرگ را دوباره بر صحنه خواهم برد.......

 

خواستن........ توانستن است.....

 

 من......... غرق خواستنم

.

دیشب از پشت پنجره خدا را تو حیاط خونه دیدم !...... و ملائک را ...!

از شرم گوشه اتاق جائی که منو نبینن قایم شدم ..... رو سیاه بودم .

ملائک خدا یکصدا مرا میخواندند .....

باز آ .. باز آ ..هر آنچه هستی باز آ                          گر کافر و گبر و بت پرستی باز آ

این درگه ما .. درگه نومیدی نیست                         صد بار اگر توبه شکستی  باز آ

 

خدا هر شب اوجا بود ........!

دیشب خودشو نشون داد ....... تا  ناله های  من گنهکار را گوش  کنه .....

تا استعفار های منو اجابت کنه ........

با مدادش اومده بود .........

اومده بود گناهای منو خط خطی کنه ........

امشب .......

تو حیاطو نگاه کنید .......

به خدا سوگند که :

خدا اونجاست ....!

 .