یادته ....؟

 اون روزیکه اومدم لب حوض اون خونه قدیمی تون آب بخورم....... آب حوض پائئین بود ...تو نشسته بودی توی  ایوون موهاتو ...شونه میکردی...... یادته .؟ 

هر دفه خم میشدم آب بخورم...سر میخوردم که بیفتم توی حوض .........تو نگران من بودی ....من تا اون روز نگرانی توی چشم آدما ندیده بودم.... یادمه!

..پاشدی.... توی یه ظرف بزرگ.. که درست قد خودم بود ....آب آوردی .....؟.....؟ من ازت میترسیدم ....اما تشنگیم امونم نمیداد ... اومدم رو پات نشستم.. آب و  خوردم....یادته ...؟

یادته وقتی دیدی بالم شکسته ..... گریه کردی... !!!

 من تا اون روز ... گریه آدمهارو ندیده بودم.......یادمه!

..... من از ادما میترسیدم ..آخه... اونیکه باله منو شکسته بود شکل تو بود....... اما میخندید.... یادمه...!

 بالمو مرحم گذاشتی... منو خوابوندی...تو طاقچهء اتاقت........... یادته ..؟

یه روز.... از مدزسه برگشته بودی ... منو دیدی تو قفس...... قفسو شکستیو ... هی گریه کردی......یادته..؟

اما اون روز .... وای از اون روز که منو گذاشتی رو شاخه گل گفتی برو...... گفتی بپر ....!!! یادمه کز کردمو گریه میکردم .... یادته..؟ 

تو به من میگفتی که ..من یه پرندم .... جای من اون بالاها ..روی درختا ...  توی آسمون آبی........ ...اما من تو چشمای آبی تو خونه گذاشتم.... یادمه!

پر پروازمو بستی .... 

 تو دل منو شکستی ....

تو خودت یه روز پریدی !!

مگه تو........ریختن پرهامو ندیدی..!؟؟

حالا تنهاو غریبم..... 

     غم عشق تو نصیبم...

   توی طاقچـــه اتاقت ...

  با نبودنت.............. میمیرم

.